Os posesivos en galego serven para indicar a pertenza, a relación ou a posesión entre unha persoa e un obxecto, animal ou idea. Igual que noutras linguas, poden funcionar como adxectivos (o meu libro) ou como pronomes (este libro é meu).
Neste artigo verás táboas, exemplos e explicacións para comprender como se usan correctamente.
Que son os posesivos?
Os posesivos son palabras que indican a quen pertence algo. Por exemplo:
A miña casa é grande. → “miña” acompaña a un substantivo → adxectivo posesivo.
Aquela é miña. → substitúe o substantivo → pronome posesivo.
Formas dos posesivos en galego
En galego, os posesivos concordan en xénero (masculino/feminino) e número (singular/plural) co substantivo ao que acompañan ou substitúen.
| POSESIVOS | ||||
| PERSOA | SINGULAR | PLURAL | ||
| masculino | feminino | masculino | feminino | |
| eu | meu | miña | meus | miñas |
| ti | teu | túa | teus | túas |
| el / ela / vostede | seu | súa | seus | súas |
| nós | noso | nosa | nosos | nosas |
| vós | voso | vosa | vosos | vosas |
| eles / elas / vostedes | seu | súa | seus | súas |
Exemplos:
O meu coche é novo.
As túas chaves están na mesa.
A súa escola é pequena.
Os nosos amigos viven preto.
Diferenza entre adxectivos posesivos e pronomes posesivos
Os posesivos en galego poden cumprir dúas funcións distintas segundo o lugar que ocupen no enunciado e o papel que desempeñen. Cando acompañan un substantivo, chámanse adxectivos posesivos; cando o substitúen, chámanse pronomes posesivos.
Os adxectivos posesivos aparecen sempre xunto a un nome, co que concordan en xénero e número. Indican a quen pertence ese substantivo. Por exemplo:
A miña casa é branca.
O teu libro está na mochila.
As súas flores son fermosas.
En todos estes casos, o posesivo acompaña un substantivo (casa, libro, flores) e actúa como adxectivo determinante, igual que ocorre cos artigos ou cos demostrativos.
Ollo! Cando o posesivo actúa como determinante, sempre debe ir acompañado do artigo. Só se pode prescindir do artigo en enunciados enfáticos (Ex.: Meu deus!) ou con familiares próximos (Ex.: Meu pai chámase Manolo.)
Ex.: O meu coche, a túa amiga, o noso compañeiro…
Pola contra, os pronomes posesivos non van acompañados dun substantivo, senón que o substitúen completamente. Serven para evitar repeticións ou facer referencia a algo xa mencionado no discurso. Por exemplo:
A branca é miña.
O meu é máis grande ca o teu.
As túas son máis bonitas ca as súas.
Nestes exemplos, o posesivo xa non acompaña un nome, senón que funciona como pronome, representando o substantivo omitido (casa, libro, flores…).
En resumo, se o posesivo vai diante dun substantivo, é adxectivo posesivo; se aparece só, sen nome despois, é pronome posesivo. Ambos concordan co xénero e co número do substantivo que acompañan ou substitúen e son formas fundamentais dentro da gramática galega.
