Federico García Lorca escribiu seis poemas en galego no ano 1935, animado polos seus amigos galegos Eduardo Blanco Amor e Ánxel Casal. A obra, publicada pola editorial Nós en Santiago de Compostela, é unha mostra do vínculo fondísimo que o poeta sentiu por Galicia.
Hoxe, case un século despois, moitos músicos galegos fixeron soar estes versos, dándolles nova vida e demostrando que a poesía tamén pode cantarse. Este artigo recolle algunhas das versións máis destacadas dos Seis poemas galegos de Lorca musicados en galego.
Madrigal á cibdá de Santiago
O primeiro dos Seis poemas galegos é un canto melancólico á cidade de Compostela. Lorca, que a visitou en Santiago de Compostela por primeira vez en 1916, deixou neste poema unha das imaxes máis fermosas da cidade.
A versión de Amancio Prada mantén unha interpretación chea de emoción e respecto pola palabra. Pola súa banda, Luar na Lubre fixo da canción Chove en Santiago un auténtico himno. A súa versión, popularizada coa voz de Rosa Cedrón, converteu o poema de Lorca nun símbolo da cidade eterna.
Romaxe de Nosa Señora da Barca
Neste poema, Lorca mergúllase na tradición mariñeira e relixiosa da Costa da Morte. A Nosa Señora da Barca, en Muxía, é un símbolo da fe popular e tamén da conexión entre o mar e a terra, dous elementos que o poeta soubo recrear con forza e musicalidade.
Cantiga do neno da tenda
Este poema é un dos máis conmovedores dos Seis poemas galegos. Nel, Lorca dá voz á morriña dos galegos emigrados, simbolizada en Ramón de Sismundi, un home que escoita desde Bos Aires o rumor da súa terra.
Noiturnio do adoescente morto
Neste poema, Lorca converte a traxedia nunha canción. Non hai dramatismo, senón unha beleza triste, unha aceptación serena da morte que semella propia dunha cantiga popular.
Canzón de cuna pra Rosalía Castro, morta
Este poema é unha homenaxe á figura de Rosalía de Castro. Lorca, que sempre admirou a súa poesía, dedícalle estes versos en galego.
Danza da lúa en Santiago
Neste poema, Lorca leva o lector á Quintana dos Mortos, en Santiago de Compostela, un espazo real e simbólico onde o sagrado e o espectral se confunden.
