O Entroido é unha das celebracións máis antigas, ricas e simbólicas da cultura galega. Pero, máis alá das máscaras, da comida e da festa, a propia palabra entroido agocha unha historia lingüística que nos leva directamente ao latín e á tradición cristiá.
Neste artigo explicamos de onde vén a palabra entroido, que significa realmente e cales son as súas variantes en galego: entroido, antroido, entroiro, entruido, entrudio e entrudo.
Orixe da palabra entroido
A palabra entroido procede do latín ĬNTRŎĬTU, que significa literalmente ‘entrada’. Co paso do tempo, nas linguas romances, esta palabra pasou a utilizarse para referirse á entrada na Coresma, o período de corenta días anterior á Pascua no calendario cristián.
Que significa entroido
Na actualidade, a palabra entroido ten este significado principal. Fai referencia ao período festivo que precede á Coresma, caracterizado por celebracións populares, disfraces e comidas tradicionais.
Desde o punto de vista cultural, o entroido representa:
- un tempo de celebración antes dun período de restrición
- unha inversión simbólica das normas sociais
- unha tradición con raíces moi antigas en Galicia
É unha palabra profundamente ligada á cultura popular galega.
Variantes da palabra entroido en galego
Un dos aspectos máis interesantes desta palabra é que presenta numerosas variantes segundo as zonas de Galicia. Todas proceden do latín introitus e son resultado da evolución natural da lingua.
- entroido
- antroido
- entroiro
- entruido
- entrudio
- entrudo
Por que existen tantas variantes?
As diferentes formas —entroido, antroido, entroiro, entruido, entrudio e entrudo— son resultado da evolución natural do latín ao galego, do cambios fonéticos propios de cada zona e da transmisión oral ao longo dos séculos.
Antes da fixación dunha norma estándar, era habitual que unha mesma palabra tivese múltiples variantes. Desde o punto de vista normativo, a palabra entroido é a forma estándar e recomendada. Porén, as demais variantes son formas tradicionais e igualmente correctas na lingua oral.
Todas estas formas son patrimoniais e forman parte da riqueza lingüística do galego.
