9 erros graciosos que a xente comete ao aprender galego

Ser profesora de galego é unha experiencia chea de aprendizaxes e de momentos divertidos. Ao longo dos anos, vin o meu alumnado cometer erros tan simpáticos que quedaron gravados na miña memoria. Moitas veces, unha palabra ou unha resposta inesperada facían estourar as risas nas aulas e convertían unha lección en algo inesquecible.

Neste artigo, quero compartir contigo 9 destes erros que nos fixeron escachar coa risa a todo o grupo. Porque aprender galego, ademais de útil, tamén pode ser divertido!

A cerdeira dá cerdos

Un dos momentos máis divertidos pode chegar cando se aprenden os nomes das árbores. Nunha clase, ao preguntar que froita daban as maceiras, o alumnado respondeu “mazás”. A pereira?, “peras”. Mais cando chegou a quenda da cerdeira, un alumno dixo todo convencido “cerdos, profe!”. Non puiden parar de rir e o resto da clase tampouco.

O número cinconta

Un día, mentres repasabamos os números en galego (vinte, trinta, corenta…), todo ía ben ata que chegamos a cincuenta. Un alumno moi convencido exclamou: “cinconta!”. Claro, seguindo a lóxica de como cuarenta se converte en corenta, o máis natural para el era pensar que cincuenta sería cinconta. Non lle faltaba razón no razoamento, aínda que as linguas non sempre seguen as normas que esperamos.

O Miño non só é un río

Un día, mentres practicabamos o léxico do medio ambiente, un boli caeu ao chan. Recollino e preguntei: “de quen é este boli?”. Un alumno, sen dubidar, respondeu: “É miño!”. Toda a clase comezou a rir porque, máis que indicar posesión, parecía que estaba falando do río Miño.

O verbo viño

Nunha ocasión, ao practicarmos os tempos verbais, un alumno quixo dicir “el veu onte” mais soltou todo confiado: “el viño onte”. A clase enteira comezou a rir imaxinando que o viño cobrara vida e decidira aparecer pola súa conta. Estas confusións son normais cando se aprende galego, mais non deixan de ser divertidas!

Unha tortela e un bocaledo, por favor!

Un día, ao repasarmos o vocabulario sobre alimentación, un alumno tratou de galeguizar espontaneamente as palabras tortilla e bocadillo. O resultado foi pedir unha *tortela e un *bocadelo. A intención foi boa, mais non todo se pode adaptar así de fácil.

Chegou a primaveira!

Nunha ocasión, ao preguntar cal era a estación entre o inverno e o verán, una alumna dixo con toda a confianza do mundo: “A primaveira!”. A lóxica detrás do erro era perfecta. Se hai palabras como ladeira ou cabaceira, por que non *primaveira? Mais en galego o correcto é primavera.

Humán, americán e urbán

A tendencia a galeguizar palabras que acaban en –ano é outro clásico. Así, humano, americano e urbano convértense en *humán, *americán e *urbán.

Escea e zoa

Estes erros adoitan xurdir pola influencia doutras palabras do galego, como luna que pasa a ser lúa ou sonar que se converte en soar. Así, parece lóxico que escena sexa *escea ou que zona se transforme en *zoa. O problema é que estas adaptacións espontáneas non existen no galego.

Ambente e inconvinte

Os últimos erros teñen unha base lóxica que vén do xeito en que o galego transforma o ditongo ie do castelán en e. Por exemplo, pierna convértese en perna e sierra en serra. Seguindo esta regra, moitos alumnos pensan que conveniente debería ser *inconvinte e ambiente, *ambente, mais non é así.

Se es profe de galego e queres deixar a túa anécdota, lémoste nos comentarios!